فیلم دونی

Coraline

نام: Coraline

عنوان فارسی: کورالاین

صدا پیشگان: Dakota Fanning, Teri Hatcher, Jennifer Saunders, Dawn French

كارگردان: Henry Selick

فيلمنامه: Henry Selick, Neil Gaiman

ژانر: انیمیشن، ماجرایی، خانوادگی، فانتزی

سال تولید: 2009 (اکران در 6^th February )

محصول کشور: امریکا

ناشر: Focus Features Presents

زمان فيلم: 100 دقیقه

رده بندی سنی: PG

خلاصه داستان: کورالاین (با صدای داکوتا فانینگ) دخترکی است که به تازگی به همراه والدین خویش به خانه ای جدید نقل مکان کرده است. حال که او از دوستان خود جدا شده، از سوی دیگر با بی توجهی های پدر و مادر پر مشغله اش نیز روبرو شده است. این تنهایی او را به جستو جو در خانه جدیدشان میکشاند که نتیجه اش یافتن در مخفی کوچکی است که او را به دنیایی متفاوت میبرد... .

درباره فیلم:

« مراقب آنچه آرزو میکنی باش »

هنری سلیک، ملقب به جادوگر سینمای عروسکی امریکا، کورالاین، آخرین اثر خود را بر اساس داستانی مصور، از نویسنده داستان های علمی تخیلی، نیل گایمن، خلق کرد. او که کابوس قبل از کریسمس (به تهیه کنندگی تیم برتون) را در کارنامه خود دارد، این بار با ساخت کورالاین، بیش از پیش تسلط خود را در ساخت فیلم های عروسکی و خلق فضای کابوس وار به رخ مخاطبان خویش کشید.

تیتراژ آغازین فیلم مخاطب خود را از همان ابتدا آگاه میکند که با فیلمی هولناک روبروست. تصویرگری نا متعارف (به عنوان مثال به کش در آوردن دست و پای شخصیت ها) در کنار داستانی نا متعارف سبب شد تا کورالاین بر خلاف سایر انیمیشن های هالیوودی که اغلب ارمغان لحظاتی شاد را برای کودکان به همراه دارند، برای مخاطب کودک خویش خطر آفرین باشد تا آنجا که تصور قرار گرفتن در موقعیت کورالاین برای او دردناک تر از یک کابوس وحشتناک میباشد. از همین رو خود کارگردان هم توصیه کرده که این فیلم برای زیر 11 ساله ها نیست.

دخترک داستان شبانه پا به دنیایی غریب میگذارد؛ دنیایی که تمام عناصر آن بر وفق مراد او بوده، در آن احساس تنهایی نکرده، پدر و مادر خود را با چشمهایی که به جای آنها دکمه دوخته شده است در کنار و همراه خویش میبیند... . اما این دنیا که در ابتدا بسیار رنگین تر و دلنشین تر از دنیای حقیقی کورالاین به نظر میرسد، به تدریج رو به تیرگی میرود تا آنجا که راقم داستانی پر از ترس و هراس های کودکانه خواهد شد.

داستان عجیب کورالاین هشدار خوبی برای والدین بود که مراقب آرزوهای دور و دراز و خیال پردازی های کودکان خویش باشند تا مبادا آنها هم همچون دخترک داستان در آستانه ی از دست دادن چشمهای واقعی (واقع بینانه) خویش قرار گیرند.

دوبله عالی، موسیقی دلنشین، تصویرگری های بدیع و جذاب و فضاسازی فوق العاده (با به کارگیری رنگهای گرم و سرد در نمودار کردن تفاوت دو دنیای کورالاین) آنچه بود که از یک تیم فوق حرفه ای انتظار داشتیم. کورالاین را به جرأت میتوان اصلی ترین رقیب انیمیشن بالا در کسب تندیس زرین هشتادودومین مراسم اسکار دانست.

پینوشت: عذر تقصیر بابت تاخیر در به روز رسانی وبلاگ... متاسفانه درگیر قضایایی شده بودم که البته هنوز رهایی کامل حاصل نشده!

+ نوشته شده در شنبه چهاردهم آذر 1388ساعت 18:49 توسط مازیار |

Once

پوستر فیلم

نام: Once

عنوان فارسی: یکبار

بازيگران: Glen Hensard, Marketa Irglova, Hugh Walsh, Gerard Hendrick

كارگردان:John Carney

فيلمنامه: John Carney

ژانر: درام، موسیقی، عاشقانه

سال تولید: 2006

محصول کشور: ایرلند

ناشر: Fox Searchlight Pictures

زمان فيلم: 85 دقیقه

رده بندی سنی: R

خلاصه داستان: مرد جوانی (با بازی گلن هنسارد) که در تعمیرگاه جارو برقی پدرش کار میکند، گاهاً در اوقات بیکاری خود کنار خیابان گیتار میزند. یک شب که در پیاده رو مشغول گیتار زدن بود، نواختن او توجه زن جوانی (با بازی مارکتا ایرگلوا) را جلب میکند. آن زن که خود یک پیانیست است سعی در برقراری ارتباطی صمیمانه با آن مرد جوان دارد. آشنایی آنها با هم و جریانات پس از آن خط سیر داستان فیلم را تشکیل میدهد.

درباره فیلم:

« چه جوری یه آدم خوب رو پیدا میکنی؟ »

یکبار ، اثر جان کارنی، فیلمساز جوان ایرلندی، فیلمی است در باب چگونه شکل گیری روابط انسانها با یکدیگر. روابطی صمیمانه و دوست داشتنی که عشق به موسیقی آنرا پایه ریزی کرده است. فیلمی با یک داستان ساده و البته شخصیتهایی ساده، دیالوگهایی روان و عاری از هرگونه شعار.

موسیقی را شایسته است شخصیت اصلی داستان بدانیم. جان کارنی موسیقی را پل ارتباطی شخصیتهای فیلم خود قرار داده و از آن کاملاً در خدمت فیلم بهره گرفته است. آنرا به عنوان چاشنی بر اغلب سکانسهای فیلم افزود و سکانسهایی ناب خلق کرد. کار کرد روایتی موسیقی را در سکانس داخل اتوبوس شاهد بودیم ؛ مرد جوان گذشته خود با همسرش را با نواختن گیتار و تصنیفی ساده برای زن جوان حکایت میکند. موسیقی را عامل برانگیزاننده احساسات انسانی یافتیم. اپراتور صدایی که تنظیم را در حالت اتومات قرار داده و خود پا برروی پا گذاشته، مشغول خواندن روزنامه میشود، با شنیدن صدای نواختن گروه موزیک سر شوق می آید، روزنامه را رها میکند و خود به تنظیم صدا میپردازد.

فیلمبرداری روی دست، نورپردازی طبیعی و عدم استفاده از پروژکتور در اکثریت سکانسها سبب شد تا فیلمی را شاهد باشیم که در آن همه چیز برای مخاطب واقعی و ملموس به نظر رسد. لوکیشن تمامی سکانسهای خارجی فضای شهر دوبلین است که این امر نیز سبب باور پذیری بهتر مخاطب شد. استفاده از بازیگران غیر حرفه ای، یکی دیگر از دلایل تأثیر گذاری این فیلم محسوب میشود. بازیگران، در فیلم، آن نقشی را ایفا کردند که در خارج از فیلم، همان بودند ؛ دو موزیسین، چند نوازنده خیابانی و یک اپراتور صدا.

اگر فیلم را دیده باشید حتماً اولین همنوازی مرد و زن جوان داستان را در داخل فروشگاه به خاطر می آورید؛ ترانه ای با عنوان Falling Slowly . ترانه ای که در هشتادمین مراسم اسکار در کنار سه ترانه از فیلم Enchanted و یک ترانه از فیلم August Rush اجرا شد و توانست در رقابت با آنها تندیس زرّین را نصیب خود کند. یکبار در جشنواره های دیگر نیز بی نصیب نماند و توانست چهارده جایزه ارزشمند دیگر را از آن خود کند.

یکبار را باید ادای احترامی شایسته و درخور به موسیقی دانست. فیلمی که علاوه بر جلب نظر منتقدان و سینماگران، به اثری دوست داشتنی برای علاقه مندان موسیقی تبدیل شد و این برای یک فیلم معنایی جز موفقیت ندارد. فیلمساز با توجه به مدت زمان کوتاه فیلم نسبت به سایر آثار سینمایی (حدود 86 دقیقه) رعایت حوصله مخاطبان کم طاقت خود را نیز به جا می آورد و لذت وافری را از تماشای فیلم به آنها میبخشد.

و آخرین نکته ای که نتوانستم از خیر گفتن آن بگذرم ؛ در فیلم هیچگاه با اسم مرد و زن جوان داستان آشنا نشدیم!

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم شهریور 1388ساعت 3:26 توسط مازیار |

La Sconosciuta